Baza wiedzy

Ograniczenia egzekucji

W egzekucji wierzyciel zajmuje pozycję dominującą. On bowiem decyduje, czy egzekucja ma się toczyć, a jeśli tak, w jakim kierunku ma podążać. Takie jego usytuowanie powoduje, że interesy jego i dłużnika są całkowicie rozbieżne. Wierzyciel jest bowiem zainteresowany uzyskaniem pełnego zaspokojenia roszczenia przysługującego mu względem dłużnika, zaś dłużnik będzie się starał uchronić przed negatywnymi skutkami prowadzonej egzekucji. Aby pogodzić te rozbieżne interesy stron postępowania i wyeliminować ewentualne niepożądane ze społecznego punktu widzenia skutki nieograniczonej i niekontrolowanej dominacji wierzyciela, ustawodawca przewidział szereg ograniczeń egzekucji. Zawarł je w przepisach kodeksowych i innych ustawach szczególnych.

Przepisy ustanawiające ograniczenia egzekucji zakreślają granice, w jakich można prowadzić egzekucję, których wierzycielowi nie wolno przekroczyć. Jeżeli wbrew ustawowym zakazom jednak to uczyni, organ egzekucyjny umorzy postępowanie egzekucyjne (art. 824 § 1 pkt 2 kpc), bo musi z urzędu uwzględniać przepisy o ograniczeniach egzekucji. Wprowadzając ograniczenia egzekucji, ustawodawca kierował się przesłankami podmiotowymi (dotyczą one osoby dłużnika) i przedmiotowymi (odnoszą się one do mienia, do którego wierzyciel skierował egzekucję). Zależnie więc od charakteru przesłanek, które legły u podstaw wprowadzenia ograniczeń egzekucji, można dokonać zasadniczego podziału tych ograniczeń na podmiotowe i przedmiotowe.

Powrót